Tussen verlangen en werkelijkheid
Hoe geef je ruimte aan je verlangens, zonder weg te kijken van wat er om je heen gebeurt?
Afgelopen week was ik weer even in Nederland. Veel vrienden gezien, veel gesprekken gevoerd. Wat me opviel: bijna iedereen worstelt met dezelfde vraag
Hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld die zo snel verandert en zoveel van je vraagt?
Hoe geef je ruimte aan je verlangens, zonder weg te kijken van wat er om je heen gebeurt?
En hoe blijf je betrokken, zonder jezelf te verliezen in zorgen of schuldgevoel?
Sommigen trekken zich terug. Anderen bijten zich vast in alles wat er speelt.
En eerlijk: ik herken beide bewegingen.
Ook ik zoek soms afleiding. En ook ik verlies me weleens in onderwerpen waar ik weinig invloed op heb.
Toch probeer ik een derde weg te bewandelen.
Niet wegkijken, maar ook niet verkrampen.
Niet elk verlangen volgen, maar ze wél onderzoeken.
Over verlangens — authentiek of aangeleerd?
Niet elk verlangen komt voort uit wie je in wezen bent.
Sommige verlangens zijn aangeleerd — gevormd door de cultuur waarin je leeft, door reclame, school, sociale media. Ze gaan vaak over presteren, erbij horen of je waarde bewijzen.
Andere verlangens komen van dieper en zijn authentieker.
Die gaan niet over ‘meer’, maar over wat écht klopt.
Ze zijn stiller, maar krachtiger. En hoe meer je verbonden bent met jezelf — met je lichaam, je omgeving, je waarden — hoe moeilijker het wordt om te kiezen voor iets wat de wereld schaadt.
Dan veranderen ook je verlangens. Dan ontstaat er ruimte voor iets echts.
Tussen kortetermijngemak en langetermijnschade
Zeker nu, in een tijd van polycrisissen — waarin klimaat, technologie, ongelijkheid en geopolitiek zich opstapelen en elkaar versterken — voel ik hoe belangrijk het is om niet gedachteloos mee te stromen.
En toch… dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Ook op de terreinen waar ik wél invloed heb, voel ik die spanning:
Ik eet minder vlees, maar ben geen veganist.
Ik vlieg niet, maar reis nog steeds.
Ik koop veel bewuster, maar geef soms tóch toe aan de verleiding.
Het blijft balanceren tussen kortetermijnplezier en langetermijneffecten.
Tussen gemak en geweten.
Tussen individuele vrijheid en collectieve verantwoordelijkheid.
Leven in het nu — én nu leven
Tijdens mijn bezoek aan Nederland voelde ik het opnieuw.
We weten niet hoe lang we het leven zoals we het nu kennen kunnen voortzetten.
Alles wat vanzelfsprekend lijkt, kan zomaar kantelen.
En dat maakt voor mij de uitnodiging om voluit te leven nóg urgenter.
Niet alleen leven in het nu —
maar ook: nu leven.
Je verlangens niet eindeloos uitstellen.
Niet wachten op het perfecte moment.
Maar je potentie leven. Vandaag.
En jij?
Hoe leef jij met open ogen, zonder te verstarren of af te haken?
Hoe balanceer jij tussen gemak en geweten?
Tussen nu en straks?
Wat betekent voor jou: verlangen volgen zonder jezelf of de wereld tekort te doen?
Voor mij begint het bij verbinding.
Met mijn lichaam. Met stilte. Met de natuur.
Want hoe meer ik verbonden ben met wat wezenlijk is, hoe helderder mijn keuzes worden —
en hoe minder ik mezelf verlies in schuld, haast of comfort.
In mijn werk help ik mensen om dat contact met zichzelf terug te vinden.
Niet om perfect te worden, maar om af te stemmen.
Zodat verlangens en verantwoordelijkheid geen tegenpolen zijn, maar elkaar versterken.
Ik ben benieuwd hoe jij dat doet.