Dankjewel hiervoor. Wat je beschrijft herken ik, maar van binnen (in deze dynamiek), voelt het anders dan hoe het van buiten wordt geduid. Het begint zelden met herkennen; het begint met twijfel. Het moment waarop je helaas niet denkt dat er iets niet klopt, maar je je afvraagt of het aan jou ligt.
Van daaruit verschuift er iets. Je gaat uitleggen, nuanceren en verzachten om spanningen te voorkomen. En precies daar begint de dynamiek waarin je langzaam jezelf kwijtraakt, zonder dat er één duidelijk moment is waarop je kunt zeggen: hier ging het mis.
Ik schrijf daarover, van binnenuit. Over hoe dit begint, hoe het zich ontwikkelt en waar het uiteindelijk kan eindigen als je erin mee beweegt.
Dank je voor deze aanvulling van binnenuit. Je beschrijft precies wat ik probeer zichtbaar te maken in de openingsscène: het begint niet met herkennen maar met twijfelen aan jezelf. Die verschuiving van ‘iets klopt niet’ naar ‘het ligt aan mij’ is het moment waarop de dynamiek echt begint.
Ik ben benieuwd wat je schrijft. Die stem van binnenuit is precies wat in de meeste beschrijvingen van narcisme ontbreekt.
Wat een goed artikel. Ik heb dit ook allemaal meegemaakt met verschillende mensen en dat sluipende onderliggende psychologische spel, wordt inderdaad vrijwel nooit uitgelegd. Bij mij duurde het 6 jaar voor ik het begon te begrijpen wat mij gebeurde, pas toen ik eruit was werd dit patroon helder. Nu herken ik het vanaf het eerste moment, vooral in mijn gevoel en ook dat dit soort mensen altijd opeens de volle aandacht in je leven opeisen. Het is alles of niets, nooit een normaal uitgebalanceerd contact, je wordt direct hun wereld in gezogen. En hoe langer je gemanipuleerd wordt, hoe dieper je in de shit komt. Je geeft steeds een stukje weg van jezelf tot je jezelf niet meer herkend. En als je loskomt is het een herstel wat jaren duurt. Ze kruipen onder je huid.
Ik heb het boek nog niet helemaal gelezen, ben nog bezig. Maar wat jij schrijft sluit mooi aan op de inhoud van het boek. Geschreven vanuit het perspectief van een narcist zelf.
Ik lees over zijn boek dingen waar ik het ieg niet mee eens ben ;-)
“Hij wijkt af van de tegenwoordig veelgebruikte (dimensionale) opvatting dat iedereen wel een beetje narcistisch is en dat het zelfs ‘gezonde’ vormen kent”
En
“Appelo doet afstand van het idee dat we in een narcistische tijd leven”.
Txs, interessant. Dat zie je idd niet veel. Veel boeken zijn geschreven vanuit slachtoffer perspectief, en dan proef je ook vaak dat iemand nog niet los is gekomen van wat hem of haar is overkomen. Terwijl altijd slachtoffer ook dader is…
Goede vraag. Narcisme is inderdaad niet per definitie ongezond. Een gezonde dosis zelfvertrouwen, eigenwaarde en het kunnen opkomen voor jezelf heeft narcistische kanten. Dat is niet het probleem.
Het wordt destructief als het structureel is: als het patroon altijd opgaat, in verschillende relaties, onder druk, in intieme contexten. Dan verdwijnt gelijkwaardigheid, wordt tegenspraak onmogelijk, en telt de werkelijkheid van de ander niet meer mee. Dat is de grens tussen gezond en ongezond narcisme. Niet de intensiteit op een enkel moment, maar het structurele karakter ervan.
Dank voor je eerlijkheid. Bias is een reëel risico, ook voor mij. Trump gebruik ik als voorbeeld omdat hij breed herkenbaar is, niet als politiek statement.
Narcisme als mechanisme kent geen politieke kleur. Het zit in mensen van alle overtuigingen, ook in mijzelf. Dat is juist de kern van het essay.
Interessant overigens dat je zegt dat narcisme voor jou verdween toen je opschoof naar rechts. De vraag is: verdween het, of werd het minder zichtbaar?
ik realiseerde me dat ik niet verantwoordelijk ben voor het oplossen van de shit van andere mensen. kiezen voor jezelf blijkt je onaantrekkelijk te maken voor narcisten.
Dat klopt: wie goed begrenst trekt minder narcistische dynamieken aan. Dat is een gezonde beweging.
Al zou ik één nuance toevoegen: niet verantwoordelijk zijn voor andermans patronen is iets anders dan je afsluiten voor de ander. De eerste is bevrijdend. De tweede kan ook een manier zijn om zelf niet geraakt te worden. Soms zit er weinig verschil tussen de twee.
volgens mij is dat het probleem met bias, dat je er zelf blind voor bent. soort auto-gaslighting. ;)
ik beschouw geopolitiek vanuit een rechts perspectief, en kan je plenty voorbeelden geven waaruit bijvoorbeeld blijkt dat trump juist niet aan jouw kenmerken van narcisme voldoet.
het roept bij mij de vraag op in hoeverre het probleem van narcisme voortkomt uit de normen en waarden die overeenkomen met de linkerkant van het politieke spectrum.
toevallig (?) was narcisme voor mij een issue toen ik meer links-ideologisch georiënteerd was. en is het verdwenen toen ik opschoof naar rechts. ik heb wel vermoedens aan welk verschil dat ligt, maar niet echt zin om daar verder op in te gaan.
verder mijn waardering voor jouw originele insteek.
Dankjewel hiervoor. Wat je beschrijft herken ik, maar van binnen (in deze dynamiek), voelt het anders dan hoe het van buiten wordt geduid. Het begint zelden met herkennen; het begint met twijfel. Het moment waarop je helaas niet denkt dat er iets niet klopt, maar je je afvraagt of het aan jou ligt.
Van daaruit verschuift er iets. Je gaat uitleggen, nuanceren en verzachten om spanningen te voorkomen. En precies daar begint de dynamiek waarin je langzaam jezelf kwijtraakt, zonder dat er één duidelijk moment is waarop je kunt zeggen: hier ging het mis.
Ik schrijf daarover, van binnenuit. Over hoe dit begint, hoe het zich ontwikkelt en waar het uiteindelijk kan eindigen als je erin mee beweegt.
Dank je voor deze aanvulling van binnenuit. Je beschrijft precies wat ik probeer zichtbaar te maken in de openingsscène: het begint niet met herkennen maar met twijfelen aan jezelf. Die verschuiving van ‘iets klopt niet’ naar ‘het ligt aan mij’ is het moment waarop de dynamiek echt begint.
Ik ben benieuwd wat je schrijft. Die stem van binnenuit is precies wat in de meeste beschrijvingen van narcisme ontbreekt.
Wat een goed artikel. Ik heb dit ook allemaal meegemaakt met verschillende mensen en dat sluipende onderliggende psychologische spel, wordt inderdaad vrijwel nooit uitgelegd. Bij mij duurde het 6 jaar voor ik het begon te begrijpen wat mij gebeurde, pas toen ik eruit was werd dit patroon helder. Nu herken ik het vanaf het eerste moment, vooral in mijn gevoel en ook dat dit soort mensen altijd opeens de volle aandacht in je leven opeisen. Het is alles of niets, nooit een normaal uitgebalanceerd contact, je wordt direct hun wereld in gezogen. En hoe langer je gemanipuleerd wordt, hoe dieper je in de shit komt. Je geeft steeds een stukje weg van jezelf tot je jezelf niet meer herkend. En als je loskomt is het een herstel wat jaren duurt. Ze kruipen onder je huid.
Dankjewel! Ook voor je aanvulling.
Ken je het boek Een Spiegel Voor Narcisten, van Martin Apello?
Nee, maar je maakt me nieuwsgierig… Waarom noem je dit boek?
Ik heb het boek nog niet helemaal gelezen, ben nog bezig. Maar wat jij schrijft sluit mooi aan op de inhoud van het boek. Geschreven vanuit het perspectief van een narcist zelf.
Ik lees over zijn boek dingen waar ik het ieg niet mee eens ben ;-)
“Hij wijkt af van de tegenwoordig veelgebruikte (dimensionale) opvatting dat iedereen wel een beetje narcistisch is en dat het zelfs ‘gezonde’ vormen kent”
En
“Appelo doet afstand van het idee dat we in een narcistische tijd leven”.
Txs, interessant. Dat zie je idd niet veel. Veel boeken zijn geschreven vanuit slachtoffer perspectief, en dan proef je ook vaak dat iemand nog niet los is gekomen van wat hem of haar is overkomen. Terwijl altijd slachtoffer ook dader is…
Welke grenzen moeten overschreden worden om
narcisme echt schadelijk te laten zijn? Er lijkt me toch ook dat er een vorm van dragelijk narcisme kan bestaan.
Goede vraag. Narcisme is inderdaad niet per definitie ongezond. Een gezonde dosis zelfvertrouwen, eigenwaarde en het kunnen opkomen voor jezelf heeft narcistische kanten. Dat is niet het probleem.
Het wordt destructief als het structureel is: als het patroon altijd opgaat, in verschillende relaties, onder druk, in intieme contexten. Dan verdwijnt gelijkwaardigheid, wordt tegenspraak onmogelijk, en telt de werkelijkheid van de ander niet meer mee. Dat is de grens tussen gezond en ongezond narcisme. Niet de intensiteit op een enkel moment, maar het structurele karakter ervan.
Wauw, dankjewel hiervoor!!!! Is er een mogelijkheid om dit stuk uit te printen?
opvallende bias in je duiding van politieke voorbeelden
Dank voor je eerlijkheid. Bias is een reëel risico, ook voor mij. Trump gebruik ik als voorbeeld omdat hij breed herkenbaar is, niet als politiek statement.
Narcisme als mechanisme kent geen politieke kleur. Het zit in mensen van alle overtuigingen, ook in mijzelf. Dat is juist de kern van het essay.
Interessant overigens dat je zegt dat narcisme voor jou verdween toen je opschoof naar rechts. De vraag is: verdween het, of werd het minder zichtbaar?
ik realiseerde me dat ik niet verantwoordelijk ben voor het oplossen van de shit van andere mensen. kiezen voor jezelf blijkt je onaantrekkelijk te maken voor narcisten.
Dat klopt: wie goed begrenst trekt minder narcistische dynamieken aan. Dat is een gezonde beweging.
Al zou ik één nuance toevoegen: niet verantwoordelijk zijn voor andermans patronen is iets anders dan je afsluiten voor de ander. De eerste is bevrijdend. De tweede kan ook een manier zijn om zelf niet geraakt te worden. Soms zit er weinig verschil tussen de twee.
en kiezen voor jezelf is iets anders dan je afsluiten voor de ander of niet geraakt willen worden
vertel, wat bedoel je? Ik zie er niet zoveel bias in…
volgens mij is dat het probleem met bias, dat je er zelf blind voor bent. soort auto-gaslighting. ;)
ik beschouw geopolitiek vanuit een rechts perspectief, en kan je plenty voorbeelden geven waaruit bijvoorbeeld blijkt dat trump juist niet aan jouw kenmerken van narcisme voldoet.
het roept bij mij de vraag op in hoeverre het probleem van narcisme voortkomt uit de normen en waarden die overeenkomen met de linkerkant van het politieke spectrum.
toevallig (?) was narcisme voor mij een issue toen ik meer links-ideologisch georiënteerd was. en is het verdwenen toen ik opschoof naar rechts. ik heb wel vermoedens aan welk verschil dat ligt, maar niet echt zin om daar verder op in te gaan.
verder mijn waardering voor jouw originele insteek.